١١/٣٠
قرار بود همدم رو داشته باشم و نيمه مست بشم از دلربايىِ آوازِ ايرانى ش، آيزاك رو و حسِ دلتنگ كننده ى مدامُ غريب ش رو و يا اليورِ رو با حالِ گُمگشتگىِ قابلِ شهود ش، اين آخرى آ هم كه از تصورِ نواختن تارهاى بمِ دومينيك دل م غنج ميرفتُ لبخند مينشست روى لب م..حالا ببين م، براى بي قرارى هاى اين شب هاى زمستون، هيچ كدوم شون رو ندارم..
پ.ن: همدم سه تارِ، آيزاك آكاردئونِ، اليور سازدهنىِ و دومينيك ويولن سلِ. يه روز سر فرصت تك به تك خصوصيات شون رو شرح ميدم..
برچسب:
نویسنده: پارسا رستمیان