ميدونم ديگه، تا انتهاىِ دنياي فعلى رو هم كه دربنوردم، باز م خودم ميمونمُ اين اشتياقِ به بودن حينِ دهه هاى ٨٠ و٩٠ ِ امريكا..اينُ ميتونستى حتى توى سايه ى پودرىِ اكليلىُ آبى-روشني كه به پشتِ پلك م ميزدم هم ببيني!
پ.ن: البته كه اين ميلِ به بودنُ حضور داشتن، فقط به اين زمانُ مكان خاص منتهى نميشهُ ادامه داره؛ ولى الان، شايد اين بارز ترين شون باشه.
برچسب:
نویسنده: پارسا رستمیان
تاريخ: سه
شنبه
30 بهمن
1397 ساعت: 16:36